Niet alleen mannen uit Midden-Amerika en Mexico proberen illegaal naar de Verenigde Staten te komen. Vijf procent van de grote groep economische vluchtelingen bestaat uit kinderen jonger dan zestien jaar. Elke dag klimmen honderden kinderen op de goederentreinen die vanuit het zuiden van Mexico naar de VS rijden. Op hun reis worden ze beroofd, soms verkracht of vallen ze tijdens het slapen van de trein. Wie de barre tocht overleeft, moet het zwaarbewaakte grensgebied tussen Mexico en de VS nog zien over te steken. Maar daar lijken de jongens zich nauwelijks van bewust. Dat zien ze wel als ze aan de grens komen, luidt het commentaar. Als het lukt de grens over te steken, willen ze geld verdienen of geadopteerd worden. Which Way Home volgt verschillende groepjes kinderen op hun lange tocht. Als de filmmakers met hun auto bij het volgende station arriveren, blijken sommige kinderen gearresteerd of bij een tunnel van de trein te zijn gezwiept. Interviews met achtergebleven gezinsleden maken duidelijk dat de ouders vanwege geldgebrek niet op hun terugkomst zitten te wachten. Dus voor sommigen begint de reis na hun arrestatie en deportatie van voren af aan. Ingrijpende documentaire over een situatie waar volwassenen al niet in zouden moeten verkeren, laat staan kinderen.

 

Finding Courage
	Director Joop van Wijk (The Netherlands 2005), 50 min. Subtitles: English

Documentaire over kinderen uit oorlogsgebieden uit Afghanistan, Colombia, Sierra Leone en in New York. De kinderen praten voluit over hun herinneringen, nachtmerries en dromen, waardoor niet de oorlogen en geweldsdelicten zelf centraal staan maar de mensen die er onder geleden hebben. Een Colombiaans jongetje vertelt over de weg waar hij zijn hand verloor. In New York vertellen twee meisjes over hun vader, die in het World Trade Centre is omgekomen. Ook een meisje uit Afghanistan en een meisje Sierra Leona vertellen hun verhaal. De kinderen zijn de werkelijke helden, de kinderen die verantwoordelijk waren voor niemand behalve henzelf en hun familie, die met plezier herinneringen ophalen en spelen in de overgebleven puinhopen.

Sins of My Father opent met beelden van enkele aanslagen in Colombia en de dreigende stem van Pablo Escobar, de drugsbaron die in de jaren tachtig verantwoordelijk was voor een golf van moorden in Colombia, waaronder die op een minister van Justitie en een presidentskandidaat. Escobar werd uiteindelijk ook vermoord. De documentaire schetst een beeld van Escobar door de ogen van zijn zoon Juan Pablo, die na de dood van zijn vader met zijn moeder het land ontvluchtte, zijn naam veranderde in Sebastian Marroquin en een 'normaal' leven leidde. Filmmaker Nicolas Entel ontmoette Sebastian en kreeg hem zover voor de camera zijn verhaal te doen. De zoon leeft nog steeds in de schaduw van zijn vaders misdaden en wil een daad stellen. Daarom schrijft hij voor de camera een brief aan de kinderen van de twee meest prominente slachtoffers van zijn vader: minister van Justitie Rodrigo Lara Bonilla en de charismatische politicus Luis Carlos Galán. De documentaire laat zien hoe ingrijpend het gewelddadige verlies van een vader is, ongeacht of deze 'goed' of 'slecht' was. Ondersteund door archiefmateriaal beschrijven de kinderen het leven van hun vaders. Ondertussen worden er pogingen gedaan om een ontmoeting te organiseren tussen de zoon van Escobar en de nakomelingen van zijn slachtoffers.

Ieder jaar zijn er op Masindi Secondary School onder de leerlingen verkiezingen voor voorzitter van de leerlingenraad . Dit jaar mogen ook meisjes een gooi doen naar het kandidatuurschap. Susan, een buitengewoon gemotiveerde dame heeft er alles voor over om deze vacature in te vullen. De jongens zijn er van overtuigd dat alleen een man voorzitter kan worden. Nelson moet de eer van de jongens hoog houden. African School volgt de dagelijkse beslommeringen van Afrikaanse naar schoolgaande jongeren en hun docenten. Dus geen honger en armoede waar het leeuwendeel van de programma's over Afrika over gaat, maar een andere, meer persoonlijke invalshoek in het bijzondere en harde Afrikaanse bestaan.

In deze documentaire volgen we drie tienermeisjes op Aruba, Nathaly, Makisha en Daniela die geen makkelijk leven leiden. De 15-jarige Makisha heeft net een baby gekregen en zit in de 2e klas van de MAVO. Het valt haar zwaar zwaar om schoolwerk te combineren met de verzorging van haar dochtertje. De enige hulp die ze krijgt is van haar neefje Jordan, 13 jaar. Makisha hoopt haar dochter in de toekomst alles te kunnen bieden wat zij zelf te kort is gekomen heeft in haar jeugd. Daniela is ook 15 jaar oud en heeft het jaar daarvoor haar moeder verloren aan kanker. Haar vader stierf toen ze nog jong was en dus staat ze er nu helemaal alleen voor in het leven. Ze probeert met een glimlach door het leven te gaan als carnavalskoningin en met dansoptredens. Op het eerste gezicht een meisje om jaloers op te zijn. Maar weinig mensen weten dat ze elke dag na schooltijd hard moet werken om haar huur  te kunnen betalen. Het derde meisje is Nathaly,18 jaar en al tijden op zoek naar een baan. Ze is gefrustreerd en begrijpt niet waarom het haar niet lukt om mee te draaien in de samenleving. En zonder werk geen geld. Samen met haar vriend Angeles brengt ze de dagen door, jointjes roken, beetje vissen maar vooral dromen over een betere toekomst. Maar ondanks alle tegenslagen in hun leven tonen de meisjes ons vooral moed, kracht en optimisme.